13 maja 2026 roku zmarł artysta malarz, profesor ASP Paweł Lasik.
Był człowiekiem, który niósł w sobie głęboką, wewnętrzną radość.
Jego obrazy, choć mogły wydawać się prowokacyjne, w rzeczywistości budowane były z wszechogarniającej czułości do świata – we wszystkich jego przejawach. Często portretował rzeczywistość w stadium upadku: na płótnach pojawiały się sceny libacji, podwórkowych awantur czy wychudzonych plażowiczek niezdarnie przebierających się na plaży w Dąbkach.
Obrazy te były szczere do bólu. Artysta występował w roli uważnego obserwatora, zawsze trochę z boku, z życzliwym uśmiechem na twarzy. Był narratorem, który chce opowiedzieć o tym, co widzi, bez żadnego filtra.
Pamiętam, jak Paweł Lasik opowiadał o jednym ze swoich plenerowych obrazów, na którym sportretował sprzątaczkę z odkurzaczem. To były dla niego kluczowe momenty „zaistnienia” – chwile, w których najzwyklejsze ze zwykłych scen z życia stawały się pełnoprawnym materiałem na obraz.
Postaci na obrazach były nieco rachityczne, rozedrgane i konsekwentnie niedoskonałe. Właściwie zawsze jakoś obnażone – prawdziwe do cna.
To właśnie w nich kryje się przekorna uroda tego malarskiego świata.
Żal, głęboki smutek z powodu tego odejścia.
13 maja 2026 roku zmarł artysta malarz, profesor ASP Paweł Lasik.
Był człowiekiem, który niósł w sobie głęboką, wewnętrzną radość.
Jego obrazy, choć mogły wydawać się prowokacyjne, w rzeczywistości budowane były z wszechogarniającej czułości do świata – we wszystkich jego przejawach. Często portretował rzeczywistość w stadium upadku: na płótnach pojawiały się sceny libacji, podwórkowych awantur czy wychudzonych plażowiczek niezdarnie przebierających się na plaży w Dąbkach.
Obrazy te były szczere do bólu. Artysta występował w roli uważnego obserwatora, zawsze trochę z boku, z życzliwym uśmiechem na twarzy. Był narratorem, który chce opowiedzieć o tym, co widzi, bez żadnego filtra.
Pamiętam, jak Paweł Lasik opowiadał o jednym ze swoich plenerowych obrazów, na którym sportretował sprzątaczkę z odkurzaczem. To były dla niego kluczowe momenty „zaistnienia” – chwile, w których najzwyklejsze ze zwykłych scen z życia stawały się pełnoprawnym materiałem na obraz.
Postaci na obrazach były nieco rachityczne, rozedrgane i konsekwentnie niedoskonałe. Właściwie zawsze jakoś obnażone – prawdziwe do cna.
To właśnie w nich kryje się przekorna uroda tego malarskiego świata.
Żal, głęboki smutek z powodu tego odejścia.

Paweł Lasik (1941–2026)
Malarz, pedagog, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Paweł Lasik urodził się w 1941 roku w Brzeszczach. Studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 1967 roku uzyskał dyplom w pracowni legendarnego kolorysty, prof. Artura Nachta-Samborskiego. To właśnie pod okiem mistrza kształtowała się jego wrażliwość na barwę i formę, choć Lasik szybko wypracował własny, odrębny język ekspresji, odległy od czystego estetyzmu.

Przez dekady był związany ze swoją macierzystą uczelnią. Jako profesor ASP w Warszawie wykształcił pokolenia artystów, prowadząc m.in. pracownię malarstwa na Wydziale Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki. Jego postawa pedagogiczna cechowała się szacunkiem do warsztatu oraz zachęcaniem studentów do poszukiwania prawdy o człowieku, nawet jeśli ta prawda bywa trudna lub bolesna.

Malarstwo Pawła Lasika stanowi unikalny zapis polskiej rzeczywistości, przefiltrowany przez pryzmat egzystencjalizmu i swoistego turpizmu. Artysta świadomie rezygnował z poszukiwania „piękna” w tradycyjnym, akademickim rozumieniu tego słowa.

Jak zauważa Katarzyna Napiórkowska:

„Malarskie światy Pawła Lasika nie są podróżami do odległych krain istniejących tylko w bogatej wyobraźni. Nie są to idealizujące wyobrażenia tak miłe dla oka i upragnione dla duszy. Spotkanie z twórczością Pawła Lasika nie jest łatwe. Nie są to Odyseje duszy utęsknionej do rzeczywistości lepszej, arkadii, która istnieje tylko w sferze wyobrażonej.”

Zamiast mitycznych krain, Lasik wybierał to, co bliskie i często pomijane: blokowiska, osiedlowe podwórka, ogródki jordanowskie i śmietniki. W jego wizji te prozaiczne miejsca stawały się sceną dla wielkich dramatów i komedii ludzkiego życia. Codzienność i zwyczajność zostały przez niego nobilitowane do rangi poważnego tematu malarskiego, w którym ogniskowały się jego najważniejsze twórcze poszukiwania.

Głównym bohaterem obrazów Lasika jest zawsze Człowiek – ukazany bez upiększeń, często w sposób rachityczny czy koślawy. Artysta patrzył na swoich bohaterów z głęboką empatią, dostrzegając w ich niedoskonałości największą wartość.

W opisie Katarzyny Napiórkowskiej czytamy:

„Człowiek zasługuje na podziw i uwagę nie dlatego, że jest posągowo silny i piękny, lecz dlatego, że jest niedoskonały, więcej – często nawet od poprawności bardzo daleki, często to człowiek zgubiony, czasem zagubiony, a zawsze po prostu poszukujący na swoją miarę i wiarę recepty na szczęście i życie.”

To właśnie to skupienie na „zagadce ludzkiej egzystencji” sprawia, że malarstwo Lasika, mimo pozornej brzydoty przedstawianego świata, ma moc urzekania i zachwycania odbiorcy.

Wystawy i zbiory
Twórczość Pawła Lasika zyskała uznanie zarówno w kraju, jak i za granicą. Prezentował swoje prace na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w najważniejszych ośrodkach kultury:

W Polsce: Warszawa, Olsztyn, Przemyśl, Opole, Sandomierz.

Na świecie: Paryż, Lyon (Francja); Orense, Vigo, Zaragoza (Hiszpania); Monachium, Berlin, Düsseldorf, Brema (Niemcy); Kopenhaga (Dania); Tel Awiw (Izrael); Ateny, Nafplion (Grecja); Londyn (Wielka Brytania); Sofia (Bułgaria).

Prace artysty znajdują się w prestiżowych kolekcjach publicznych:

Muzeum Narodowe w Warszawie,

Muzeum Okręgowe w Olsztynie,

Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej w Przemyślu,

Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu,

Muzeum Zamkowe w Sandomierzu,

liczne kolekcje prywatne w Europie i na świecie.

Paweł Lasik pozostawił po sobie dorobek, który zmusza do zatrzymania się nad tym, co w życiu najważniejsze – nad kruchą, lecz fascynującą naturą ludzkiego bytu.

Paweł Lasik (1941–2026)
Malarz, pedagog, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Paweł Lasik urodził się w 1941 roku w Brzeszczach. Studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 1967 roku uzyskał dyplom w pracowni legendarnego kolorysty, prof. Artura Nachta-Samborskiego. To właśnie pod okiem mistrza kształtowała się jego wrażliwość na barwę i formę, choć Lasik szybko wypracował własny, odrębny język ekspresji, odległy od czystego estetyzmu.

Przez dekady był związany ze swoją macierzystą uczelnią. Jako profesor ASP w Warszawie wykształcił pokolenia artystów, prowadząc m.in. pracownię malarstwa na Wydziale Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki. Jego postawa pedagogiczna cechowała się szacunkiem do warsztatu oraz zachęcaniem studentów do poszukiwania prawdy o człowieku, nawet jeśli ta prawda bywa trudna lub bolesna.

Malarstwo Pawła Lasika stanowi unikalny zapis polskiej rzeczywistości, przefiltrowany przez pryzmat egzystencjalizmu i swoistego turpizmu. Artysta świadomie rezygnował z poszukiwania „piękna” w tradycyjnym, akademickim rozumieniu tego słowa.

Jak zauważa Katarzyna Napiórkowska:

„Malarskie światy Pawła Lasika nie są podróżami do odległych krain istniejących tylko w bogatej wyobraźni. Nie są to idealizujące wyobrażenia tak miłe dla oka i upragnione dla duszy. Spotkanie z twórczością Pawła Lasika nie jest łatwe. Nie są to Odyseje duszy utęsknionej do rzeczywistości lepszej, arkadii, która istnieje tylko w sferze wyobrażonej.”

Zamiast mitycznych krain, Lasik wybierał to, co bliskie i często pomijane: blokowiska, osiedlowe podwórka, ogródki jordanowskie i śmietniki. W jego wizji te prozaiczne miejsca stawały się sceną dla wielkich dramatów i komedii ludzkiego życia. Codzienność i zwyczajność zostały przez niego nobilitowane do rangi poważnego tematu malarskiego, w którym ogniskowały się jego najważniejsze twórcze poszukiwania.

Głównym bohaterem obrazów Lasika jest zawsze Człowiek – ukazany bez upiększeń, często w sposób rachityczny czy koślawy. Artysta patrzył na swoich bohaterów z głęboką empatią, dostrzegając w ich niedoskonałości największą wartość.

W opisie Katarzyny Napiórkowskiej czytamy:

„Człowiek zasługuje na podziw i uwagę nie dlatego, że jest posągowo silny i piękny, lecz dlatego, że jest niedoskonały, więcej – często nawet od poprawności bardzo daleki, często to człowiek zgubiony, czasem zagubiony, a zawsze po prostu poszukujący na swoją miarę i wiarę recepty na szczęście i życie.”

To właśnie to skupienie na „zagadce ludzkiej egzystencji” sprawia, że malarstwo Lasika, mimo pozornej brzydoty przedstawianego świata, ma moc urzekania i zachwycania odbiorcy.

Wystawy i zbiory
Twórczość Pawła Lasika zyskała uznanie zarówno w kraju, jak i za granicą. Prezentował swoje prace na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w najważniejszych ośrodkach kultury:

W Polsce: Warszawa, Olsztyn, Przemyśl, Opole, Sandomierz.

Na świecie: Paryż, Lyon (Francja); Orense, Vigo, Zaragoza (Hiszpania); Monachium, Berlin, Düsseldorf, Brema (Niemcy); Kopenhaga (Dania); Tel Awiw (Izrael); Ateny, Nafplion (Grecja); Londyn (Wielka Brytania); Sofia (Bułgaria).

Prace artysty znajdują się w prestiżowych kolekcjach publicznych:

Muzeum Narodowe w Warszawie,

Muzeum Okręgowe w Olsztynie,

Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej w Przemyślu,

Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu,

Muzeum Zamkowe w Sandomierzu,

liczne kolekcje prywatne w Europie i na świecie.

Paweł Lasik pozostawił po sobie dorobek, który zmusza do zatrzymania się nad tym, co w życiu najważniejsze – nad kruchą, lecz fascynującą naturą ludzkiego bytu.